بومیسم
جستجو

آرامگاه اردشیر سوم تخت جمشید

جاذبه های تاریخی
  • بازدید - 285
آرامگاه اردشیر سوم تخت جمشید

توضیحات

آرامگاه اردشیر سوم در تخت جمشید در شمال شرقی «چاه سنگی» و در مقابل «صدستون» در ارتفاع ۴۰ متری در دل سنگ کنده شده‌است. آرامگاه اردشیر سوم مشتمل است بر یک اتاق دو ستونی و در جنب آن یک ایوان با دو ستون در غرب و صندوق‌خانه‌هایی در شمال و جنوب و نیز تالاری ۴ ستونی با یک اتاق جنبی در شمال. همة این‌ها را بر سکویی چند پله‌ای بنا کرده‌اند که از سنگ‌های بزرگ و کوچک درست شده و و سنگ‌هایش را بدون ملاط به هم چسبانیده‌اند. نمای آرامگاه اردشیر سوم به تقلید از آرامگاه داریوش بزرگ در نقش رستم پرداخته شده است.
بعد از اينها فضایی باز در شرق بنا وجود دارد كه بعداً مقدار زيادی از كوه را در آورده اند و سكويی از سنگ در جلوی ((آرامگاه)) درست كرده اند. نمای ((آرامگاه)) به صورت صليبی ناقص است كه اصلا آرامگاههای نقش رستم می بايست چهار بازوی متساوی داشته باشد اما بازوی پايينی را وقت نكرده اند تمام كنند. اين ((آرامگاه)) به تقليد از آرامگاه داريوش بزرگ در نقش رستم پرداخته شده است.قسمت مركزی و عريض جبهه ((آرامگاه)) منقوش به نمای كاخی هخامنشی است. در وسط، دری – كه بدين وسيله می خواسته اند بفهمانند كه به آن جهان باز می شود – و در دو سوی آن چهار ستون به ديوار چسبيده (در حقيقت، نيم ستون) با سرستون گاو دوسر، ديده می شود. سقف با طره و نماي شاه تيرها و رديفی از شيرهای غران و در حال حركت تزيين شده است. از روی اين نما، بنای موزه تخت جمشيد را ساخته اند. در، كشويی و خودكار بوده يعنی پس از بسته شدن، ديگر باز نمی شده است. درون دخمه، صندوق هايی به شكل مكعب مستطيل (۲۰/۱ * ۲ متر) براي جای دادن كالبد مردگان تعبيه كرده اند. روی هر يک از اينها دری سنگی و محدب انداخته‌اند تا راه هر گونه نفوذی را ببندند. البته چون اعتقاد به رستاخيز و زندگی آن جهانی در ايرانيان قوی بوده است، مثل اقوام ديگر برای مردگان خود اسباب و آلات زندگی (توشه آخرت) تهيه می‌كرده اند و درون قبرها می گذارده اند. همين اسباب گران بها مايه آن شد كه مقدونيان و تاراجگران بعدی همه را بشكنند و غارت كنند.
درون ((دخمه شمالی)) تخت جمشيد دو قبر سنگی تعبيه كرده اند و برای ((دخمه))ی ديگری كه در ناحيه جنوبی – دورتر از گوشه جنوبی خزانه- تراشيده اند، سه جفت قبر سنگی كنده اند. يک ((آرامگاه)) ديگر نيز در ۵۰۰ متری جنوب صفه، در ارتفاعی كم از سطح زمين پرداخته می‌شده است اما آن را نيمه تمام گذارده اند. به دليل همين نيمه تمامی، اين ((آرامگاه)) را پيشتر به داريوش سوم كه فقط چند سالی آن هم در آشوب و جنگ پادشاهی راند نسبت می دادند. اما ولفرام كلايس و مرحوم پيتر كالمير به حق، دليل ناتمام رها كردن اين ((آرامگاه)) را وجود رگه های خطرناک در كوه و نامناسب بودن محل براي ادامه كار دانسته اند و استدلال كرده‌اند كه اين ((آرامگاه)) از لحاظ فنی – به ويژه نوع بست های فلزی به كار برده شده در آن و شكل آتشدان و سكوی تخت شاهی – نسخه اول ((آرامگاه جنوبی)) تخت جمشيد است كه بر اساس دليل های فنی و نقش های برجسته اش – به خصوص شكل تاج پادشاه و وضعيت افراد منقوش بر روی ((آرامگاه))- به اردشير دوم نسبت داده می شود. اين ((آرامگاه جنوبی)) تخت جمشيد تنها آرامگاه هخامنشی است كه مثل آرامگاه داريوش بزرگ دارای كتيبه های معرفی اورنگ بران بوده است، ولی ((آرامگاه شمالی)) اين كتيبه ها را ندارد و از نظر فنی و تراش نقوش از هر لحاظ به كارهای اردشير سوم می‌ماند و به همين سبب به آن پادشاه منسوب شده است. اين انتساب را ناتمام ماندن جبهه ((آرامگاه))- كه شاخه پايينی صليب آن را نتراشيده اند- تاييد می كند.
منابع:پایگاه میراث جهانی پارسه (تخت جمشید)-ویکیپدیا

گالری / عکس

بررسی موارد - 0

نظری برای این پست ثبت نشده است

ارسال بررسی

برای ارسال نظر خود ابتدا وارد شوید یا ثبت نام کنید.

موقعیت

ارسال شده توسط :

تاریخ ایران
تاریخ ایران 2986 جاذبه ی ثبت شده

برچسب ها

جاذبه های مشابه :